allesfrans.com

  • Nieuw
  • Quiz: Wijn en de Franse taal

    Ditmaal 10 vragen die met de Franse taal en wijn te maken hebben.

  • Gaan kassabonnen tot het verleden behoren?

    Nu al bieden verschillende winkeliers de mogelijkheid om je kassabon per e-mail toegestuurd te krijgen, maar een Frans parlementslid wil verder gaan.
  • Een nieuwe kolom op de aanslag van de taxe d’habitation

    De overstromingsbelasting is een aanvullende post op de lokale belastingen.

  • Nieuw
  • Quiz: Wijn en de Franse taal

    Ditmaal 10 vragen die met de Franse taal en wijn te maken hebben.

  • Gaan kassabonnen tot het verleden behoren?

    Nu al bieden verschillende winkeliers de mogelijkheid om je kassabon per e-mail toegestuurd te krijgen, maar een Frans parlementslid wil verder gaan.
  
Beginpagina > Tuinrecepten > Vijver > Een troebele vijver

Een troebele vijver

vrijdag 8 juni 2018, door Hanjo

Na een lange, vooral natte winter blijkt onze vijver te zijn vertroebeld. De vissen zijn al op een diepte van 10 cm niet meer te zien en de planten zitten onder de alg.

Beoordeling:
  • Druk dit artikel af
  • Email
  • Reactie
  • RSS

We beginnen met het schoonmaken van de planten. Een voor een worden ze uit de vijver gehaald en van dode stelen en te lange wortels ontdaan. Sommige worden verpot. We vervangen de jutte en voegen vijveraarde toe.

We kopen ook een flacon met een vloeistof die het water helderder moet maken. Wanneer we het over het vijverwater verdelen, komen er bijna onmiddellijk vlokken met afval los die we met een fijnmazig net uit het water scheppen.

Na een paar dagen kunnen we tot op de bodem kijken. We kopen nog wat vijverplanten, vooral zuurstofplanten waardoor de vijver er weer aantrekkelijk uitziet.

Maar na een paar warme dagen wordt het water opnieuw troebel. Tijd om een analyse van het water te doen!

Teststrookjes

In de handel zijn ingewikkelde tests beschikbaar om de kwaliteit van het vijverwater te meten en zo te bepalen wat moet worden gedaan voor een optimaal milieu voor vissen en planten.

Maar veel eenvoudiger (en goedkoper) zijn doosjes met teststrookjes die aan de hand van kleuren het resultaat van de analyse van meerdere eigenschappen weergeven.

Waterkwaliteit

De waterkwaliteit wordt aangegeven met een aantal waterwaarden. Ze vertellen je iets over het gehalte aan mineralen (voedingszouten) en de zuurgraad van het water. Voor een vijver zijn de belangrijkste waterwaarden:

  • de totale hardheid (GH-waarde);
  • de carbonaathardheid (KH-waarde);
  • de zuurgraad (pH-waarde).

In ons geval constateerden we een te lage totale waterhardheid en een te lage karbonaathardheid. Deze slechte waarden veroorzaken een slechte groei van zuurstofplanten met een troebele en groene vijver. De oorzaak is waarschijnlijk die regenval. Regenwater heeft een zeer lage hardheid, waardoor er steeds minder mineralen in het vijverwater zitten.

Wat hebben die verschillende eigenschappen tot gevolg

Voor iedere eigenschap apart kun je niet afzonderlijk een "ideale" waarde geven. Het gaat ook om de combinatie van waarden, die bovendien onder weersinvloeden sterk kunnen fluctueren.

De totale hardheid

De gezamenlijke hardheid (GH) van het water wordt bepaald door calcium en magnesium. Ze wordt uitgedrukt in Duitse hardheid graden (°dH). Een juiste GH-waarde voor vijverwater ligt tussen 8° en 12° dH.

Een juiste totale hardheid is om meerdere redenen van belang. De meeste soorten vijverplanten groeien optimaal binnen deze waarden en verder is in dit middelharde water de ontwikkeling en activiteit van de micro-organismen optimaal. Ook de zuurstofvoorziening is bij deze waarden het best.

Wanneer buiten het groeiseizoen het CO2-aanbod stijgt is de kans op verzuring gering. Bij een goede GH-waarde zal het teveel aan CO2 door de calcium worden gebonden en is er geen gevaar voor verzuring of zuurstofgebrek.

Door weersinvloeden (regen, hagel, sneeuw) en biologische processen onthardt het vijverwater voortdurend. Daarom moet de GH-waarde een aantal keer per jaar worden gecontroleerd, vooral in het voor- en het najaar.

Wanneer de GH-waarde in de vijver te laag is, kan deze langdurig worden verhoogd met speciaal daarvoor bedoelde middelen.

De carbonaathardheid

De carbonaathardheid, of KH-waarde, is een belangrijke eigenschap in het vijvermilieu. Ze wordt ook wel tijdelijke hardheid genoemd, of zuurbindende vermogen.

Carbonaat ontstaat door binding van vrij koolzuur (CO2) aan calcium en of magnesium. Het vormt daarmee een koolzuur-bron voor waterplanten en algen. Wanneer voldoende CO2 wordt vrijgegeven, zal de KH-waarde stabiel blijven. Maar wanneer niet aan de behoefte van de planten wordt voldaan, zal de CO2-bron uit het carbonaat worden aangesproken en daalt de KH-waarde. Een goede KH-waarde ligt tussen 6° en 10°dH.

Wanneer de ontwikkeling van het vijvermilieu stagneert, zal de KH-waarde dalen wat een oplopende pH-waarde tot gevolg heeft. Bij toename van het vrije koolzuur zal de KH-waarde toenemen en de pH-waarde afnemen, wat vooral in het najaar en de winter gebeurt wanneer de groei van de waterplanten stagneert. Het natuurlijke proces van koolzuurbinding voorkomt verzuring en zuurstofgebrek. Het koolzuur kan zich alleen maar binden indien de GH-waarde boven de 8 °dH ligt.

In nieuwe vijvers, maar ook in stagnerende vijvers, kan het nodig zijn de carbonaathardheid te verhogen.

De zuurgraad

De pH-waarde geeft aan hoe zuur water is. De pH-waarde loopt van 0 tot 14, waarbij 0 het meest zuur is en 14 het meest basisch (zeep). De pH-waarde van het vijverwater vertelt iets over het CO2-gehalte in het water. Vijverwater heeft doorgaans een pH van ruim boven de 7.

Om de pH-waarde te kunnen meten, moeten we ook de KH-waarde weten. Als beide waarden bekend zijn kan vrij nauwkeurig het CO2-gehalte per liter water worden afgelezen. Voor een goede plantengroei is minimaal 5 mg CO2 per liter vijverwater nodig.

Bij een normale carbonaathardheid en voldoende CO2 zal de pH-waarde van het vijverwater relatief laag zijn. Bij een zelfde KH maar onvoldoende CO2 is de pH-waarde relatief hoog. Maar het CO2-gehalte fluctueert onder invloed van dag en nacht, het zogenoemde assimilatieproces. Onderwaterplanten nemen met behulp van licht CO2 op en geven zuurstof af. Het CO2-gehalte vermindert naar mate de dag vordert. ’s Nachts is dit proces omgekeerd en nemen planten zuurstof op en geven CO2 af.

De werking van micro-organismen

Micro-organismen zijn de grootste producenten van CO2en leveren dag en nacht CO2. ’s Nachts zal het CO2 ophopen en in de namiddag beduidend afnemen. Met de pH-waarde kunnen we dit proces controleren. Als ’s morgens vroeg de pH-waarde relatief laag is (pH 7 tot 8) en ’s avonds gemeten relatief hoog (pH 8 tot 9) dan functioneert het vijvermilieu, zullen de planten goed groeien en zal het water helder zijn.

Een te hoge pH-waarde (pH 9 tot 10) hoeft geen probleem te zijn, maar is altijd het gevolg van een slecht functionerend vijvermilieu, bijvoorbeeld doordat de activiteit van de micro-organismen nihil is. Het kan ook zijn dat er een biogene ontkalking in het milieu plaatsvindt door bovenmatige algengroei. Bij biogene ontkalking is calciumcarbonaat niet oplosbaar in water en slaat het op de bladeren van de planten neer. Dit proces vindt meestal plaats in hard water met enorme plantengroei.

Maatregelen om op langere termijn de pH-waarde naar een gunstig niveau te brengen, moeten gebaseerd zijn op het activeren van de micro-organismen (bodemsubstraat en de bacteriële cultuur) en op het aanbrengen van vijverplanten die voor hun CO2-voorziening niet aangewezen zijn op het water: planten die ook met de lucht in contact komen zoals drijfplanten, waterlelies en moerasplanten. Het gebruik van een turfgranulaat kan het verlagen van de pH-waarde bespoedigen.

Verzuring

De pH-waarde komt normaal gesproken niet onder de pH 7. Maar wanneer de GH-waarde te laag is, dan is er onvoldoende calcium aanwezig om het overtollige CO2 te binden. Het milieu verzuurt en er treedt zuurstofgebrek op. De pH-waarde daalt in dit geval naar waarden beneden de pH 6.

Met een pH-meter kan de pH-waarde heel precies worden bepaald.

Overige waterwaarden op een teststrookje

Ammonium en ammoniak

Ammonium (NH4+) en ammonia (NH3) ontstaan bijvoorbeeld als een uitscheidingsproduct van vissen (via de kieuwen), maar ook door afbraak van organische materialen zoals planten- en voedselresten. Ammoniak ontstaat bij pH-waarden binnen het alkalische bereik en is giftig voor vijverbewoners. Maar in vijvers met een goed werkend ecosysteem worden ammonium en ammoniak snel omgezet in nitriet, en vervolgens in niet giftig nitraat.

Voorwaarde hiervoor is wel dat de biologische filtering al in volle gang is. Vooral in vijvers met een groot visbestand is het gebruik van een krachtig vijverfilter van groot belang. Om ervoor te zorgen dat het water voldoende zuurstof bevat voor een goede biologische filtering, kun je het best ook een beluchtingspomp gebruiken.

Nitriet/nitraat

Het nitriet dat ontstaat uit ammonium/ammoniak, is weliswaar giftig voor vissen, maar wordt bij een goede biologische filtering omgezet in onschadelijk nitraat. Verhoogde nitrietwaarden wijzen dan ook op een verstoring of onvoldoende biologische filtering van het water. Als nitriet is omgezet in nitraat, gebruiken planten het als voedingsstof. Maar omdat algen zich ook graag tegoed doen aan nitraat, kan een overschot al gauw leiden tot een algenplaag in de vijver. In jaargetijden met weinig (onderwater-)plantengroei is een stijging van het nitraatgehalte in het water te voorkomen door gedeeltelijke waterverversingen.
</bloc<blocFosfaat

Als we kijken naar stoffen die het vijverwater verontreinigen, speelt naast nitraat ook fosfaat een grote rol. Fosfaat in vijvers is vooral afkomstig van visuitscheidingen, maar ook van rottende plantenresten en bladeren. Fosfaten komen in opgeloste vorm in het water of in chemisch gebonden vorm in bijvoorbeeld het vijversubstraat voor. Een sliblaag op de bodem kan dus een permanente bron van fosfaat vormen.
Hoewel fosfaat als bouwsteen van het leven onmisbaar is voor alle levende wezens, kan een te hoog fosfaatgehalte leiden tot een algenplaag. Dit is alleen te voorkomen door een passend visbestand, juiste voeding met hoogwaardig merkvoer en goed onderhoud van de vijverbodem. Maar ook fosfaatreducerende producten uit de vakhandel kunnen hierbij helpen. In de regel volstaat het om regelmatig slib van de bodem te verwijderen, een deel van het water te verversen en voldoende planten toe te voegen om het fosfaatgehalte langdurig onder controle te houden.

Zuurstof

De hoeveelheid opgeloste zuurstof in vijverwater is afhankelijk van de watertemperatuur. Hoe warmer het water, des te minder opgelost zuurstof het kan bevatten. Om zuurstofproblemen aan het licht te brengen kun je het best ’s ochtends vroeg het water testen, omdat het zuurstofgehalte dan het laagst is. Vooral op warme en vochtige zomerdagen en bij sterke planten- of algengroei is het belangrijk om voor voldoende waterbeweging te zorgen, bijvoorbeeld door middel van een pomp of een stroompje. De meest effectieve oplossing is het gebruik van een speciale vijverluchtpomp, die ook bij sterke plantengroei of algenbloei van levensbelang voor de vijver kan zijn. Het is het best om de pomp vooral ’s nachts te laten draaien.

 

Bron:

- tetra.net
- velda.nl

Reacties
Reacties

© allez-allier/allesfrans 2008-2018 | SPIP | Plan | Mention